İlk işe başladığımda…
fazla çalışmanın yüceltildiği bir yerdeydim.
Ofistekiler, mesaisini bitirip altıda çıkanlara kötü gözle bakardı.
Sanki altıda çıkmak… bir suçmuş, sanki mesai yapmak zorunluymuş gibi.
Halbuki herkes mutsuzdu. Yorgundu.
Ama kimse farkında değildi.
Ekipten biri vardı.Hep Altıda çıkardı. O yüzden… ondan nefret ediyorlardı.
“İşine bağlı değil.” diyorlardı.
Ben de öyle sanıyordum. Toydum. Doğrunun bu olduğunu sanmıştım.
Şimdi düşünüyorum da,
neden?
Neden eve zamanında dönmek, suç gibi hissettirsin?
Neden “çok çalışmak” alkışlanırken, “kendine vakit ayırmak” eleştirilsin?
Neden tükenmek, hâlâ alkışlanıyor olsun?
Belki de…
bizi yoran iş değil,
bu çarpık bakış açısıdır.
Ailemizin Sosyoloğu 
Yorum bırakın